Tam bir Onur Ünlü filmiyim şu anda.
Buram buram trajedi, ısrarla, defeatle süren bu gelgitler.
Özgü Namal şarkı söylüyor, ben de söylüyorum, piyano çalan da yok saksafonda.
Deli gibi yağmur yağıyor, botum, çizmem yok burada. Eğer böyle devam ederse yarınki dersime belki gitmem, ama çikolata falan almam lazım. Bu şekilde bunalıma girilmiyor.
Ayrıca sevgili okuyucu, hiçbir şey söylemiyorsun, sana olan saygımdan ötürü kelimelerimi çok özenle şu anda seçemesem de yazım/imla kurallarına riayet etmeye çalışıyorum.
Neyse söyleme zaten, ne geliyorsa başıma konuşmaktan geliyor.
Son iki hafta içerisinde ikinci gökkuşağımı bekledim. Usul usul ürkek yağan yağmur damlaları ve böyle cok ılık güneş de yetmiyormuş gökkuşağı için..
Oturdum Petekte bekledim. Ah dedim.. Sonra madem yanında değiller, sen de yanındaymış gibi yaz.
Bi de tatlı bi kız var sosyoloji sınıfımda, ikimizde filmde uyumuşuz (Shoot The Piano Player).. Oradan bi muhabbet açıldı, sınıfa gittik, kız dün gece cok geç yattığından (sabah 6da) bahsetti.. İşte Reina'ya gitmişler.
Lübnan'da yaşayan Maruni bi sevgilisi varmış, Hıristyan falan.. Garip hayatlar.
Huzursuzum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
aman tadımız bozulmasın