pekala,
bugünü yazmalıyım.
sabahları aşırı susayarak uyanıyorum,
bazı geceler de sırf su içmek için uyanıyorum, kim bilir denizli ruyaların bir sebebi de bu susuzluk sanırım :p
içimi güzel suları severim
çay sevmediğimden de gün içerisinde su tüketiyorum,şükür.
neyse anneme 'acaba şeker hastası mıyım?' diye sorunca,
evvel zamanda ananemden getirdiğimiz şeker ölçüm cihazıyla önce kendi şekerini ölçtü -kendisi şeker hastası, çok dikkat etmiyor ama :(-
sonra benimkini.
ilk başta bakmadım,
'bak bak, hiç çıkmıyor bile' dedi.
hakikaten coook az bi kan çıktı parmağımın ucunda.
ve bu benim başımın dönmesine,midemin bulanmasına, akabinde sandalyeye oturup, bayılıp yere düşmeme yetti.
ilk kez böyle bi şey yaşadım sanırım.
annem apar topar koştu yanıma, başımın üst kısmını buzdolabının köşesine, yanını, sağ omzumu ve çenemi de yerdeki fayansa çarpmışım sanırım,
uzunca bi süre buz tuttum ama hala ağrıyor biraz biraz..
ölüme ne kadar yakınız.
düşünüyorum nasıl bi ölümüm olacağını,,
nerede olacağımı,
azraille ölüm üzerine ontolojik konuşmalarımızı,
ne kılıkta geleceğini,
ölüm mevsimimi..
anladım ki çok kolay, yani ruhun bedenden ayrılışı.
allah sonrasını da kolay eylesin.
iyi ki annem varmış..
inşallah öteki annem :))) -nedense bunu düşündüm sonra, eğer olursa başka bir annem tabi- neyse burası gereksiz.
işte sonra annem hastaneye götürmeyi teklif etti ama baş dönmesi ve mide bulantısı olmayınca beyin kanaması gibi bi şey olmayacağını düşündük, babamı dahi aramadık..
sonra konuştuk tabi gün içerisinde.47saniye.
benzer bi durum geçtiğimiz ramazanda da yaşamıştım.
salata yaparken elimi kesince.
o zaman baya kanım durmamıştı.
hasılı kana -özellikle kendikime- dayanamıyorum.
-
antalyada bir doktor teyzemizi yakın zamanda kaybettik..
astım krizi,
evde tek başınaymış :(((
yıllar evveli kötü bir evlilik yapmış, genelde yalnız yaşıyormuş sanırım..
sonra dedim, bak yalnız yaşamak bu sebeplerden tavsiye edilmiyor.
yalnız yolculuk da.
--
6aydır gitmeyi planladığımız Deniz Müzesine-pazartesi günleri kapalıymış,bilginize- gidip sultan kayıklarını, yaşayan en eski kadırgayı görmek istiyorum.. Amat'ı yaşamak yeniden :))
ve necip fazılın oyunu Para'nın son gösterim günü yarın.
ona da gidebiliriz inşallah!
öncesinde 'Kendini Tanımak' , Semiha teyzeyle.