Sanırım kaldığım öğrenci evi altı katlı.
Biz ikinci katta ikamet ediyoruz. Yukarılara hiç çıkmadım.
Bütün katlarda öğrenciler kalıyor sanırım.
Buraya evim diyebiliyorum galiba.. Evin diğer sahibeleri de diyordur.
Komşular da kendi evlerini benimsemişlerdi. Halbuki bu bina bir bütün.
Hepimizin aynı şeye 'ev' demesi tuhaf değil mi?
Yurtta yaşayanlar ne hissediyor acaba?
Kocaman bir evi bir sürü insanla paylaşıyorlar..
Dünyayı öyle kanıksamışım ki, bak o tuhaf gelmiyor..
Geçen gün kelam dersinde (Bisav'da) hocaya bir soru sordular.
Bebeği vefat eden birisi hakkında.. İnsan çok çabuk isyana gidebiliyor, 'neden benim çocuğum' diye sormadan edemiyor vs.
Hoca da dedi ki; Kur'an'ı Kerim'de hayat, dünya ve ahiret olarak ayrılmamıştır, bütün olarak geçer.
Aslında sonsuz olan öteki taraftaki yaşamımız.
Tabii bunu düşünmek bizim için de çoğu zaman çok zor.
Asıl evi orasıymış gibi düşünmek.
''Biz şüphesiz (her şeyimizle) Allah'a aitiz ve (sonunda) yine O'na döneceğiz.'' (2/Bakara, 156)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
aman tadımız bozulmasın